Dün bir öğretmen öldürüldü.
Haber kısa sürdü. Gündem hızlı aktı. Hayat devam etti.

Ama bir sınıfta kalem sesi eksildi.
Bir çocuğun hayatına dokunan bir cümle yarım kaldı.

Biz ne zaman bu kadar kolay alışır olduk acıya?
Ne zaman bir insanın kaybı birkaç saatlik başlığa sığacak kadar sıradanlaştı?

Toplum dediğimiz şey, aslında birbirimize tuttuğumuz aynadır. O aynaya baktığımızda bugün ne görüyoruz? Hız, hırs, görünür olma telaşı… Ama derinlik? Sabır? İdeal?

Gençlerimize kızıyoruz bazen. “Hedefleri yok” diyoruz.
Oysa onlara hangi hedefi gösterdik?
Kolay yoldan zengin olmanın, kısa sürede ünlü olmanın, emeksiz kazanmanın alkışlandığı bir dünyada; sabrı, çalışmayı ve iyi insan olmayı kim yüceltiyor?

Popüler kültür hızlıdır. Tüketir. Parlatır ve bırakır.
İdeal ise yavaştır. Emek ister. Görünmezdir çoğu zaman.
Ama kalıcı olan hangisidir?

Geçim sıkıntısı var, evet.
İşsizlik var.
Gelecek kaygısı var.
İnsanlar yoruldu. Umut etmek bile bazen lüks gibi geliyor.

Fakat bir toplum sadece ekonomik krizle çökmez.
Asıl çöküş, iyi insan olma idealinin kaybıyla başlar.

Devlet politikaları elbette önemlidir. Güçlü bir eğitim sistemi, adalet duygusu, liyakat… Bunlar bir ülkenin omurgasıdır. Omurga zayıflarsa beden ayakta duramaz. Ama omurga kadar kalp de önemlidir. O kalp; öğretmenlerin sınıfta kurduğu cümlelerde atar.

Bir öğretmen öldüğünde sadece bir kişi gitmez.
Bir fikir zedelenir.
“İyi insan olmak” fikri yara alır.

Belki de yeniden sormamız gereken soru şu:
Çocuklarımıza nasıl zengin olacaklarını mı öğreteceğiz,
yoksa nasıl onurlu yaşayacaklarını mı?

Çünkü gerçek zenginlik; banka hesabında değil, karakterde birikir.

Umutsuzluk bulaşıcıdır ama umut da öyledir.
Bir öğretmenin sınıfta söylediği tek bir cümle, bir öğrencinin bütün hayatını değiştirebilir. Bu yüzden hâlâ geç değil. Hâlâ bir yerlerde idealine tutunan insanlar var. Hâlâ iyi kalmaya çalışanlar var.

Toplum bir günde yozlaşmadı.
Bir günde düzelmeyecek.

Ama her şeye rağmen iyi kalmayı seçenler olduğu sürece,
o öğretmenin bıraktığı yer tamamen boş kalmayacak.

Belki de bugün en büyük direniş,
iyi insan olmaya devam etmektir.
Gökçe kız …..