Bir zamanlar hayallerim vardı…
Çocukken büyümekti en büyük düşüm. Büyüyünce her şeyin kolay olacağını sanırdım. Okullar bitecek, yollar açılacak, hayat dediğin bana kollarını ardına kadar açacaktı. Başarı, itibar, güzel bir ev, şık bir araba… Ve belki de bir çift gözde huzuru bulmak…
Ama insan en çok bilmediği şeyi yaşıyormuş:
Kaderi.
Hem de hayallerine aldırmadan.
Günler usulca geçti. Aylar, yıllar derken zaman saçlarıma aklar bıraktı. Aynaya baktığımda sadece yüzüm değil, içimdeki dünya da değişmişti. Her geçen yıl, hayallerimin şeklini bozdu; bazılarını aldı götürdü, bazılarını bambaşka renklere boyadı.
Eskiden bir soba başı vardı dünyamda…
Bir minder, bir çaydanlık, bir de “cız” sesi…
O küçücük anların içine sığdırırdım koca hayalleri. Şimdi düşünüyorum da, belki de en büyük zenginliğim o sadelikmiş.
Sonra büyüdüm.
Ve büyümek, sandığım gibi sadece yılların artması değilmiş.
Büyümek; acıyı tanımakmış.
Hem de her seferinde “işte bu son” diye inanarak…
Ama hayat, her defasında bir yenisini öğretirmiş insana.
Meğer insan, bugünün yarasına yarın gülümseyebilecek kadar güçlenirmiş.
Ve her yara, içimize sessizce bir parça tecrübe bırakırmış.
Büyümek…
Yüreğin kan ağlarken, sevdiklerine gülümseyebilmekmiş.
İçindeki çocuğu kaybetmeden, dünyaya yeniden bakabilmekmiş.
Kalbinde sakladığın o merhameti, hiç tanımadığın birine bile sunabilmekmiş.
Şimdi yine hayaller kuruyorum…
Ama artık soba başında değil.
Modern koltuklarda, ışığı bol ama ruhu eksik odalarda…
Eşyalar güzelleşti belki ama ruhlar yorgun.
Kalpler kalın duvarların ardına saklanmış gibi.
Sevgi eksilmiş, merhamet azalmış, hoşgörü sanki unutulmuş.
Yoksa nasıl açıklanır bu kadar acı?
Nasıl alışılır bu kadar vicdansızlığa?
Anlayamıyorum…
Ama vazgeçmiyorum da.
Ben yine hayal kuruyorum.
Her insanın heybesine bir tutam sevgi bırakıyorum.
Bir avuç merhamet serpiştiriyorum yollarına.
Belki bir gün…
Birileri durur, eğilir ve o tohumu fark eder.
Belki eker kalbine…
Belki filiz verir yeniden insanlık…
Ve ben…
Her şeye rağmen pencereyi kapatmıyorum.
Kim bilir…
Belki bir gün o pencereden içeri
sevgi kanatlı kuşlar girer…
Ve konar avuçlarıma.
Kim bilir…
“KİMBİLİR” için 17 yanıt
Bir yanıt yazın
İSTANBUL'DA HAVA
YAŞAMIN İÇİNDEN
RÖPORTAJLAR
YAZARLAR
ANKET
Yükleniyor ...
Çok güzel bir yazı yüreğinize emeğinize sağlık👏
Canım arkadaşım dokunduğun herşeyi güzelleştiriyosun.Harika olmuş yine..Tebrik ederim..
O kadar içten yazılmıştı ki okurken kendimi bulduğum çok nokta oldu.İnsan olmanın sadece yaşamanın bile ne kadar zor ama umut etmemiz gereken bir şey olduğunu bize hatırlattığı için Rüveyda hanıma sevgilerimi sunuyorum.
Yazilarinizin devami dileklerimle cok guzel kendinizi anlatmissiniz hayat bu tesaduflerle dolu inşallah gonlunuze gore mutlu huzurlu hayatlar sizleri beklesin tabikide saglikla
Öncelikle hayırlı uğurlu olsun köşeniz de ele almış olduğunuz konularla Umarım Biz insanları unutmuş olduğu Merhamet duygularımız kabarır insan olduğumu hatırlarız Servet Şimşek
Güzel bir yazı olmuş , kaleminize sağlık
Çok güzel bir yazı yüreğinize emeğinize sağlık
Merhaba Hüsniye Hanım
Eminimki yazdıklarının hepsini kalbinin süzgeçinden geçirerek yazmışsındır.Yazdıklarının hepsinin altına imzamı atarım.Evet birzamankar daha sade ve daha güvenilir daha temiz yürekli ve kalbi sonsuz merhametle kaplı çok güzel insanlar vardı.Şimdi modeen dünya dedikleri dönemi hepbirlikte yaşıyoruz ve görüyoruz.Aslında yaşamak hayatta iz bıraköaktı atalarımız büyüklerimiz bu hayatta bıraktığı izlerle asırlardır anılıyorlar hem rahmetle hem minnetle.Bu günün moderm dünyasındaki insanları kimler hatırlar kimler anar tartışma konusı.İnsanlık olarak çok geriledik yozlaştık.
KİM BİLİR BELKİ PENCERENDEN İÇERİ GİRECEĞİNİ UMUT ETTİĞİN O ESKİ GÜZEL GÜNLER GERİ GELİR.
DÜNYA DA ANLATTIĞIN KADAR DEĞİL
ANLAŞILDIĞIN KADARSIN.
İnşallahbu güzel mısralarından insanoğlu nadibine düşeni alır ya yüreğine yada dokunduğu yüreklere eker.
Kim bilir belki aranan ve beklenen SENSİNDİR….
Kalemine ve yüreğine sağlık.
Güzel Akşamların Olsun…
HÜSNİYE HANIM…
Her birimizin hayatından alınmış gibi çok güzel anlatılmış eline kalemine sağlık
Çok güzel bir yazı olmuş yüreğinize emeğinize sağlık
Kim bilir bu gidişin sönüşü olacak mı?
Harika bir yazı olmuş canım. Emeğine sağlık.
Hep açık kalsın pencerelerimiz umutlara hayallere.
Tebrikler hocam nasıl da ruha dokunan sıcacık bir yazı böyle umutlara çok ihtiyacımız var…
Beni duygulandırdınız Gerçekten çok güzel anlatmışsınız
Yazıyı çok beğendim. Konusu güzel. Yapılan vurgular yerinde ve olumlu
Sevagili Hüsniye,
Sevgili Hüsniye, güzel yazmışsın. İnsan biraz da yazdıklarının kendisi değil midir? Yazarsan yaşarsın Sende bu ışık var. Ellerine ve yüreğine sağlık.