SON VEDA
Kalamamanın Çaresizliği
Daha bitmedi…
İçimde söylenmeyi bekleyen cümleler, yaşanmayı bekleyen anlar, dokunulmayı bekleyen umutlar vardı. Ama bazı vedalar, insanın yarım kalan tarafına yazılır. Ne kadar konuşsan da eksik kalır; ne kadar sussan da için susmaz.
Çünkü bazen bir bakış, bütün kelimelerden daha ağırdır.
Bir bakış, bir başka bakışa neler anlatabilir?
Bir ömrü…
Bir aşkı…
Bir pişmanlığı…
Bir vedayı…
Ve bazen saatlerce anlatılamayacak acıyı, yalnızca birkaç saniyeye sığdırabilir.
Gözler, insanın en dürüst aynasıdır. Dudaklar yalan söyleyebilir; ses titremeyebilir, yüz tebessüm edebilir. Ama gözler asla ihanet etmez yüreğe. Onlar, ruhun sessiz dilidir. İçinde saklanan her sevinci, her kırgınlığı, her özlemi ve her acıyı kelimelere ihtiyaç duymadan anlatırlar.
Unutulmayan gözler vardır…
İlkbahar sabahı kadar berrak…
Sonbahar akşamı kadar hüzünlü…
Kılıç kadar keskin, merhamet kadar yumuşak…
Kimi çağlayan bir nehir gibi coşar; kimi yarım kalmış bir şiir gibi sessizce insanın içine çöker.
Öyle bakışlar vardır ki insan, onlara baktıkça kendini yeniden bulur. Kalbi kirlerinden arınır, ruhu nefes alır. Sevgi yeniden filiz verir. Umut tomurcuklanır. Hayaller gökyüzüne kanat açar.
O bakışlar, insanın sığınabildiği en güvenli limandır.
Sessizdir ama huzur verir.
Konuşmaz ama dinlendirir.
Hiçbir şey söylemez ama “Buradayım.” der.
Sonra başka bakışlar çıkar karşına…
Aşkın en yakıcı, en delice hâlidir onlar.
İnsan ne hissedeceğini bilemez. Kalbi hızlanır, nefesi daralır. Elleri titrer. Sanki görünmez bir hançer, yavaşça yüreğine saplanır.
Canı yanar.
Ama o acıyı bile sevmeye başlar.
Çünkü bazı bakışlar hem yaradır hem de yaraya sürülen merhemdir.
İnsan kaçmak ister ama kaçamaz.
Unutmak ister ama unutamaz.
Her sevda rüzgârında dönüp dolaşıp yine aynı gözlere sığınır.
Sonra…
Bir gün ayrılık gelir.
Sessizce…
Habersizce…
Hiç beklenmediği bir anda.
İşte o an, kalp kendi etrafında dönen bir pervaneye dönüşür. Sürekli aynı acının etrafında dolaşır. Ne zamanın anlamı kalır ne de gecelerin sonu gelir.
Çünkü bazı vedalar bitmez.
Sadece insanın içinde yaşamaya devam eder.
Bazı bakışlar ise bir yalvarıştır.
“Gitme.” diyemeyen dudakların çığlığıdır.
“Sarıl bana.” diyemeyen kolların sessizliğidir.
“Sensiz yapamam.” diyemeyen gururun gözyaşlarıdır.
Kirpiklere tutunan tek damla yaş, bazen söylenemeyen bin cümleden daha anlamlıdır.
Çünkü acının en yüksek sesi, çoğu zaman sessizliktir.
Ve öyle bakışlar vardır ki…
Yenilgiyi anlatır.
Uzun süre direnmiş, çok mücadele etmiş ama artık yorulmuş bir kalbin teslim oluşudur.
İnsan o gözlerde yalnızca hüznü değil; uykusuz geceleri, kırılmış hayalleri, tüketilmiş umutları da görür.
Bakarken kendi canı acır.
İster ki bütün kederi avuçlarına toplasın.
İster ki o gözler yeniden ışıldasın.
İster ki kuruyan dallar yeniden bahara kavuşsun.
Ama bazı yaraları zaman bile iyileştiremez.
Sadece kabullenmeyi öğretir.
Ve sonunda…
Bir bakış gelir ki adı elvedadır.
Artık konuşmanın anlamı kalmamıştır.
Söylenecek her söz gecikmiştir.
Tutulacak her el biraz geç uzanmıştır.
Kalbin, sessizce son cümlesini kurar.
Beklemek…
Belki de insanın en ağır imtihanıdır.
Gidenin ardından öylece kalakalmak…
Arkasından bakarken içinden binlerce kez “Gitme.” diye haykırıp tek kelime edememek…
Kendi gözyaşını kendi avuçlarınla silmek…
İşte gerçek yalnızlık budur.
O son bakış…
Bir vazgeçiş değildir yalnızca.
Bir ömrün eksilmesidir.
Bir sevdanın sessizce toprağa verilmesidir.
Bir insanın içinde kendisinden bir parçayı sonsuza kadar kaybetmesidir.
O bakışta pişmanlık vardır.
Özlem vardır.
Affedememek vardır.
Affedemeden sevmek vardır.
Yarım kalmış dualar, söylenememiş cümleler ve yaşanamamış hayatlar vardır.
Sonra insan öğrenir…
Her kavuşmanın içinde bir ayrılık saklıdır.
Her başlangıç, sonunu da birlikte getirir.
Hiçbir mevsim sonsuza kadar sürmez.
Hiçbir çiçek daima açmaz.
Hiçbir insan, sevdiğini sonsuza dek yanında tutamaz.
Ve bir gün…
Kabullenmeyi öğrenir.
Eksik yaşamayı…
Yaralı gülümsemeyi…
Hatıralarla konuşmayı…
Sessizliği dinlemeyi…
İşte o zaman anlar ki bazı insanlar gitmez.
Sadece gözlerinin içinden çekilir.
Ama kalbinin en tenha köşesinde ömür boyu yaşamaya devam eder.
Çünkü bazı vedalar, ayrılık değildir.
İnsanın içinde hiç kapanmayacak bir kapının sessizce aralanışıdır.
Ve bazen…
Tek bir bakış…
Bir cümleyi değil,
Bir şiiri değil,
Bir aşkı değil…
Koca bir hayatı bitirir.
Hüsniye Rüveyda Tosun
“SON VEDA Kalamamanın Çaresizliği” için 28 yanıt
Bir yanıt yazın
İSTANBUL'DA HAVA
YAŞAMIN İÇİNDEN
RÖPORTAJLAR
YAZARLAR
ANKET
Yükleniyor ...
Kaleminize yüreğinize sağlık gayet akıcı güzel ve her insana dokunabilecek yazı olmuş hocam.
Muhteşem olmuş kalemine sağlık
Bütün vedalar iyi insanlar için vardır.
Vedalaşmak güzeldir.Vedalaşmayı haketmek dahada güzeldir.Hayatta hep güzel vedalar biriktirmen dileğiyle…
Kalemine sağlık çok anlamlı olmuş
Kaleminden kan damlayan dostum…Yürek,Sevgi,Umut,İnanç ve dostlukla anlatan Hüsniye’ye teşekkürler…İyi ki varsın
Muhteşem bir yazıydı. Aşkı, özlemi, hüznü ancak bu kadar ifade edilebilir di
hocam kaleminize sağlık 🙏🏻 bir çok insanın hayatına dokunan bir şiir olmuş, çok beğendim 🥰
Muhteşem anlatım Hüsniye hanım ağzına yüreğineze kaleminize sağlık 👏👏🙏
Öyle gözler vardırki nice sözler anlatır. Öyle sözlerde vardırki nice gözler ağlatır.
100
Tebrik ederim.
👏👏👏
“Son Veda”, insanın kalbine dokunan, duygu yüklü bir yazı olmuş. Özellikle bakışların dili ve sessizliğin anlattıkları üzerine yapılan tasvirler, okuyucuyu derin bir muhasebeye davet ediyor.
Kaleminize ve gönlünüze bereket versin. Rabbim, kaleminizi daima hayra, hakikate ve gönüllere dokunan güzel satırlara vesile eylesin.
Emeğinize sağlık. Nice güzel yazılarınızı okumayı nasip etsin inşallah.
İnsan okudukça her kelimede, her cümlede kendini buluyor. Hissetmeyi bilen bir kalbe, kelimeler sonuna kadar eşlik etmiş. Her satırında kelimeler anlam bulmak için can atsa da ruh o kadar baskın ki! Yüreğine, kalemine sağlık güzel insan.
Gözler ruhun sessiz dili olduğuna katılıyorum, hatta şarkı sözlerine bile girmiştir (gözler kalbin aynasıdır yalan nedir bilmez onlar..). Öyle bakışlar vardır ki insan O’na baktıkça kendini bulur cümleside etkileyici ve umut dolu. Bence karamsar olmadan hayatı dolu dolu yaşamak lazım. Emeğinize sağlık 👏 Hüsniye hanım
Kaleminize sağlık hocam🙌🏻💫
Bazı düşünceler vardır sessiz sedasız akışa uygun bir şekilde konumlanmış yol almaktadır.
Bazı düşünceler vardır çığlık kadar keskin, çığlık kadar canlı ve feryatkardır…
Vedaların bitmeyeceğini çoğu zaman “Ferhat ile Şirin’in aşkında, masumun gözyaşında, garip’lerin kalender davranışlarında bulmaya çalışır…
Bir eksik vardır tamamlanamayan,
Bir sevda vardır ifade edilemeyen
Bir bakış vardır kor gibi, delen titreten…
Yazarımız Hüsniye Hocanım bu erişilmez duygularını ne bitirebiliyor ne de unutabiliyor…
O’nun aşkı, sevgisi, bağlılığı, sahiplenmesi, yakınması belliki hiç bitmeyecek…
Bitmeyerek bitirmeyerek haşyet duygusu içinde çoşup köpürecek, masuma, mazluma, acı çekene sevda çekene bir cansuyu olacak…
Tebrikler Hüsniye Hocanım. Sağlık huzur ve esenliklerle….
Harika yorumunuz, satır aralarındaki o sessiz çığlıkları ve eksik kalan duyguları bu kadar muazzam kelimelerle taçlandırdığınız için yürekten teşekkür ederim. Yazırken kalbimden geçenlerin, sizin gibi kıymetli okurların ruhunda böyle derin bir yankı bulması, benim için en büyük ödül ve en güzel cansuyu. Eksilmeyen sevgiyle, kalpten kalbe kurulan bu köprüde buluşmak dileğiyle… Güzel temennileriniz için şükranlarımla, esenlikler dilerim.
Csnım arkadaşım ne güzel yazmışsın sanki anneciğine yazmışsın.Ağzına yüreğine kalemine sağlık..
Canım arkadaşım, çok teşekkür ederim. Kalbimin en derin sızısını, anneciğime olan o dinmeyen özlemimi satırlarımda hissetmen beni o kadar duygulandırdı ki… İyi ki varsın, o güzel yüreğine sağlık.
Ne kadar güzel anlatmışsın. Kalemine yüreğine sağlık.
Bazı vedalar sessiz olur, kelimelerin bittiği yerde başlar.
Vedalar gözüyle sevenler içindir gönlüyle sevenler ayrılmaz.Bir müddet cismini özlersin.Sonra ruhu hep yanındadır.Kalemine sağlık sevgili Hüsniye Hocam
Emeğine sağlık,güzel ve anlamlı bir yazı olmuş bizim için, bazı vedalar ruha şifadır, bazı vedalar ise bu dünyada en zor olan ve zamansız olanlardır
Bazı yazılar okunmaz, yüreğe dokunur… Her veda insanın içinden sessizce bir parça alıp götürür. Okurken kendi vedalarıma, yarım kalmış cümlelerime ve suskunluklarıma döndüm. Her cümlen ayrı bir duygu, her satırın ayrı bir hüzün taşıyor. Kalemine, yüreğine ve o ince ruhuna sağlık sevgili yazar… 🍀🕊️💐
Güzel aklınıza fikrinize yüreğinize kaleminize sağlık. Çok derin anlamlar taşıyan yürek burkan bir yazı olmuş🥀
Çok güzel olmuş ellerinize sağlık
Insanı ancak bu kadar güzel anlatılır
Kaleminize, yüreğinize sağlık. yalnızlığın etrafında hayatı, dostluğu, sabrı ve umudu böylesine sıcak ve içten anlatabilmeniz gerçekten çok etkileyiciydi. Satırlarınız sadece okunmuyor, hissediliyor. Günümüzün koşuşturması içinde yalnızlığın değerini yeniden hatırlattığınız için size gönülden teşekkür ederim. Dilerim kaleminiz hep böyle yüreklere dokunan, umut ve samimiyet taşıyan güzel yazılar yazmaya devam eder. Sevgi ve saygılarımla.