Bazı insanlar yaşadıkları dönemin ötesine geçer. Bir ömre sığdırdıkları mücadele, bir milletin kaderini değiştirir.
Her yıl 10 Kasım sabahı saat dokuzu beş geçe hayat bir anlığına durur. Sokaklarda yürüyen insanlar adımlarını yavaşlatır, araçlar susar, bayraklar yarıya iner, okul bahçelerinde çocukların sesleri kesilir. Sirenlerin yankısı yalnızca kulaklarımızda değil, bir milletin hafızasında duyulur. O birkaç dakikalık sessizlikte aslında çok şey konuşulur. Özlem, saygı, minnet, gurur ve yarım kalmış bir vedanın hüznü…
Çünkü biz, yalnızca bir devlet adamını, bir komutanı ya da bir siyasi lideri anmayız 10 Kasım’da. Biz, karanlığın içinden aydınlığa yürümeyi göze alan bir iradeyi, umudunu kaybetmiş bir millete yeniden umut olan bir önderi anarız. Biz, bir milletin kendi kaderini kendi ellerine alabileceğine inanan Mustafa Kemal Atatürk’ü anarız.
Atatürk’ün hayatı, yalnızca savaş meydanlarında kazanılmış zaferlerin hikâyesi değildir. Onun asıl büyüklüğü, bir milletin yeniden ayağa kalkabileceğine duyduğu inançta saklıdır. Yorgun, yoksul ve yıllarca savaşların yükünü taşımış bir halkın önüne geçerek ona bağımsızlığın mümkün olduğunu göstermiştir. Üstelik bunu yalnızca bir hayal olarak bırakmamış, o hayali bir ülkenin gerçeğine dönüştürmüştür.
Bir ülke düşünün… Toprakları işgal altında, insanları yorgun, geleceği belirsiz. Bir de o ülkenin içinden yükselen bir ses düşünün: “Ya istiklal ya ölüm!” İşte o ses, yalnızca bir kurtuluş mücadelesinin başlangıcı değil, Türk milletinin özgür yaşama kararlılığının ilanıdır.
Atatürk, bize bağımsız bir vatan bırakmakla kalmamış, bu vatanın nasıl korunacağını da anlatmıştır. Cumhuriyet’i emanet etmiş, bilimin ışığını göstermiş, aklı ve düşünceyi toplumun en büyük gücü olarak görmüştür. Kadınların toplumsal hayatta hak ettiği yeri alması, çocukların eğitimle geleceğe hazırlanması, gençlerin ülkenin yarınlarında söz sahibi olması için devrimler gerçekleştirmiştir.
Peki, bugün Atatürk’ü anmak ne demektir?
Yalnızca her 10 Kasım’da siyah kıyafetler giymek, bayrakları yarıya indirmek, törenlerde gözlerimizi dolduran şiirler okumak mıdır? Elbette hayır. Bunlar saygımızın ve sevgimizin görünür ifadeleridir. Ancak Atatürk’ü gerçekten anlamak, onun düşüncelerini hayatın içinde yaşatabilmektir.
Bir çocuğa sorgulamayı öğretmek, bir gencin hayallerine inanmak, bir kadının özgürce var olmasını savunmak, haksızlık karşısında susmamak, bilginin ve bilimin yanında durmak… İşte bütün bunlar, Atatürk’ün bize gösterdiği çağdaş uygarlık yolunun parçalarıdır.
Özellikle biz eğitimciler için Atatürk’ü anlamanın ayrı bir sorumluluğu vardır. Çünkü o, geleceğin teminatını çocuklarda görmüş, eğitimi bir milletin yükselişindeki en temel güç olarak değerlendirmiştir. Sınıflarımızda oturan her çocuk, aslında yarının Türkiye’sidir. Belki bugün bir harfi yeni öğrenen, ilk cümlesini güçlükle kuran, hayallerini henüz kelimelere dökemeyen o küçük yürekler, yarının bilim insanları, sanatçıları, öğretmenleri, mühendisleri ve yöneticileri olacaktır.
Biz öğretmenlere düşen görev, yalnızca bilgi aktarmak değil; düşünen, araştıran, sorgulayan, vicdanlı, özgüvenli ve özgür bireyler yetiştirmektir. Çünkü Atatürk’ün hayalindeki Türkiye, ezberleyen değil düşünen, boyun eğen değil sorgulayan, umutsuzluğa kapılan değil üreten insanların ülkesidir.
Bir çocuğun gözlerindeki merakı korumak, ona kitapları sevdirmek, kendi ayakları üzerinde durabileceğini hissettirmek, bazen bir ülkenin geleceği için yapılabilecek en büyük hizmettir. Belki de Atatürk’ün eğitimcilere bıraktığı en anlamlı miras tam olarak budur: Geleceği yetiştirmek.
Aradan geçen yıllar, Atatürk’e duyduğumuz sevgiyi azaltmadı. Aksine, zaman ilerledikçe onun öngörülerini, mücadelesini ve bir millet için yaptıklarının değerini daha iyi anlıyoruz. Çünkü büyük insanlar yalnızca yaşadıkları döneme değil, kendilerinden sonraki nesillere de ışık tutarlar.
Bugün onun fikirlerini tartışabilir, tarihî kararlarını farklı açılardan değerlendirebiliriz. Ancak bir gerçek vardır ki değişmez: Atatürk, Türk milletinin bağımsızlık iradesini tarihe kazımış ve bu milletin geleceğine Cumhuriyet gibi büyük bir emanet bırakmıştır.
Bizim görevimiz bu emaneti yalnızca korumak değil, onu daha ileriye taşımaktır. Cumhuriyet’i anlamak, onun değerlerini günlük yaşamımızda savunmak ve gelecek kuşaklara güçlü bir şekilde aktarmaktır.
10 Kasım, yalnızca bir kaybın yıl dönümü değildir. Aynı zamanda kendimize dönüp bakma günüdür. Bize bırakılan mirasa ne kadar sahip çıktığımızı, çocuklarımıza nasıl bir ülke bırakacağımızı ve geleceğe hangi değerleri taşıdığımızı sorgulama günüdür.
Saat dokuzu beş geçe yine susacağız. Yine sirenler çalacak, yine bayraklar yarıya inecek. Belki yine gözlerimiz dolacak. Fakat o sessizlik bittiğinde hayat devam edecek. İşte asıl mesele de tam burada başlayacak. Çünkü Atatürk’ü anmak birkaç dakikalık bir törenle sınırlı kalmamalı; onun düşünceleriyle yaşamak, çalışmak ve üretmek bir yaşam biçimine dönüşmelidir.
Bir insan bedenen aramızdan ayrılabilir. Ancak fikirleri bir milletin yolunu aydınlatmaya devam ediyorsa o insan hiçbir zaman gerçekten gitmiş değildir.
Mustafa Kemal Atatürk, bugün de çocukların sınıflarında, Cumhuriyet’in kazanımlarında, özgür düşüncenin değerinde, bağımsız yaşama kararlılığımızda yaşamaktadır.
Ve biz, her 10 Kasım’da aynı hüzünle ama aynı kararlılıkla bir kez daha söz veriyoruz: Bize emanet ettiğin Cumhuriyet’i, aklın ve bilimin ışığında, özgür düşüncenin rehberliğinde, sevgiyle ve sorumlulukla geleceğe taşıyacağız.
Çünkü bazı isimler tarihe yazılır, bazıları ise bir milletin yüreğine… Sen, bir milletin yüreğine yazıldın Atam.
Saygı, özlem ve sonsuz minnetle…
Ayşe Gökçen Güven
İSTANBUL'DA HAVA
Bir yanıt yazın