Bazı insanların gidişi sessiz değildir.
Onlar gittikten sonra ardında öyle bir sessizlik bırakırlar ki insan, o sessizliğin içinde en çok da onların sesini duyar.
Ve bazı insanların yokluğu da gittikleri gün değil, hayatın en sıradan anlarında ansızın hissedilir.
Bir masada bir yer boş kalır, rehberde bir isim artık ulaşılamaz olur. Bir köşede gülüşleri, bir fotoğrafın içinde bakışları, bir sohbette adı anılmadan hissedilen eksiklikleri kalır.
Sonra hayat hiçbir şey olmamış gibi devam eder. İnsanlar konuşur, sokaklar kalabalıklaşır, hayat kendi telaşında akıp gider. Günler, senin yasını beklemeden birbirini izler.
Ama sen bilirsin.
Bir şey olmuştur.
Dünya aynı dünyadır, sokaklar aynı sokaklardır; fakat bir insanın eksilmesi, bütün bunların anlamını sessizce değiştirmiştir.
Ah, o eksilenler…
İşte o zaman onlar, hayatımızın içinde başka bir biçimde yaşamaya devam eder. Belki dostluk da tam burada başlar; insanın yanından eksilen birinin, hayatından eksilmediği yerde.
Çünkü bir dostun gidişi, ardında yalnızca bir boşluk bırakmaz. Senden bir şeyler alır, sana bir şeyler bırakır. Ondan geriye bir düşüncesi kalır sende, bir cümlesi, bir alışkanlığı, bir bakışı…
Öyle ki onu kaybettikten sonra bile, kendinde hâlâ onunla karşılaşmaya devam edersin.
Bazen bir şarkıda, bazen birlikte gidilen bir sokakta, bazen hiç beklemediğin bir anda duyduğun bir cümlede yeniden belirir. Gülümsersin… Sonra bir anlığına boğazın düğümlenir. Çünkü anlarsın ki bazı insanlar hayatımızdan gitmez; yalnızca hayatımızdaki yerlerini değiştirirler.
Ve belki bu yüzdendir ki dosta veda edilmez.
Çünkü veda, geride bırakılabilenlere edilir. İnsan yanında olmayan birini hâlâ hayatının içinde taşıyabiliyorsa, onun ölümü gerçekten bir vedaya dönüşebilir mi ki?
Ben dönüşebileceğine inanmıyorum.
Çünkü bazı dostluklar zamana, mesafeye, hatta ölüme bile yenilmez.
İnsan gider, hatırası kalır.
Ses susar, sözü kalır.
Eller ayrılır, izi kalır.
Ve geriye dönüp baktığında anlarsın:
Bazı insanlar ölmez. Sadece onları görebildiğimiz yerden, hatırlayabildiğimiz yere geçerler.
Bu yüzden…
Dosta veda edilmez.
Dost, kalbin bir yerinde ömür boyu yaşatılır.
Nazar Tenik
“Dosta Veda Edilmez” için 11 yanıt
Bir yanıt yazın
İSTANBUL'DA HAVA
Nazar Hanım yazınız beni derinden etkiledi, umarım yazmaya devan edersiniz ve bizi bu sanattan mahrum etmezsiniz.
çok güzel bir yazı, kalemine sağlık canımm✨️
Başarılarınızın devamını dilerim,kaleminizden çok etkilendim Nazar hanım bundan sonra sizi sıkı takip etmekte olacağım ✨️
Emeğine, kalemine sağlık canım arkadaşım. Tebrik ederim. Yazılarının devamını merakla takip ediyor olacağım. Başarıların daim olsun❤️
Emeğine, kalemine sağlık canım arkadaşım. Tebrik ederim. Yazılarının devamını merakla takip ediyor olacağım. Başarıların daim olsun. ❤️
o kadar güzel bir yazı ki etkilenmemek elde değil canım kalemine sağlıkkkk
Gerçekten de öyle… Dost gitse de aslında gitmez. Anılarda yaşar veya ansızın kalbe düşer. Hatıralar canlanır insanın aklında. İnsanın aklı var olduğu ve kalbi attığı sürece hatırlar geçmişi. Geçmişin izleri silinemediği gibi dostluklar da yok edilemez.
Bu köşe yazısı bana geçmişe dair bir şeyleri hatırlattı. Hani bir ortama girersin veya durduk yere birden geçmişinde hatırladığın koku gelir ve o koku geçmişten bir hatırayı canlandırır. Bu yazı bende bu etkiyi yarattı. Nedense bir an çocukluğum geldi aklıma. Bu nedenle teşekkür ederim Nazar hanım, güzel yazılarınızın devamını bekliyorum 💖
Dosta veda edillmez, geride bırakılabilenlere edilir. Özenle seçilmiş olan kelimeler ve yansıtılan duygu etkileyici
Yazınız çok hoşuma gitti, insanın bir gazete yazısında kendini bulabilmesi gerçekten kalbe dokunur bir şey. Bunun gibi bizlerden bir parça olan yazılardan daha fazla görmek isteriz
Nazar hanım, kaleminiz ile kalbimde çok güzel bir noktaya değindiniz. Umarım sizi devamlı okuruz ve kendimizden bir parça bulmaya devam ederiz 🫶🏻✨
Ruhuna sağlık ne güzel kelimelere dökmüşsün dostluğu vedayı ayrılığı